Bay U, sabah belediye binasına adım attığında hiçbir şeyin normal olmadığını fark etti. İlk başta sadece birkaç form dolduracağını düşünüyordu, ama koridorlar birbirine girdi, kapılar kendi kendine açılıp kapandı ve fotokopi makineleri ona bakıp “Form 27B/6’yı tamamladın mı?” diye sordu. Bay U cevap veremedi; çünkü makineler aynı anda dört farklı soruyu soruyordu.
Saatler ilerledikçe, Bay U zamanın akışını kaybetti. Saatler birbiriyle çarpışıyor, dakikalar yerlere düşüyor ve Bay U’nun elindeki kalem kendiliğinden başka formlara imza atıyordu. Asansörler onu rastgele katlara fırlatıyor, bazen bir toplantı odasına, bazen de hiç var olmayan bir “Sonsuz Arşiv”e gönderiyordu.
Görevli robotlar, fotokopi makineleri ve kahve makinesi birleşip Bay U’nun peşinden geliyordu; duvarlar kendi kendine “Form 42A/9’u unutma!” diye fısıldıyordu. Bir odada kendisine benzer bir Bay U kopyasıyla karşılaştı; kopya Bay U ona bir kağıt uzattı: “Bunu imzala yoksa kayboluruz.” İmzaladı, ama birden iki Bay U oluverdi ve her biri başka bir koridora savruldu.
Zaman tamamen anlamsız hâle gelmişti; Bay U geçmişteki formları gelecekteki formlarla karıştırıyor, şimdiki zamanı ise kaybetmişti. Duvarlardan asılı tabelalar sürekli değişiyor, bazıları “Form 73C/12 tamamlanmadı” diye bağırıyor, bazıları ise “Yeni formlar geldi” diyordu.
Bay U, artık ne zaman geldiğini, kaç tane form doldurduğunu ya da kaç tane Bay U olduğunu bilmiyordu. Sadece bir şey kesindi: Labirent sonsuzdu ve Bay U, her adımıyla bürokrasinin tuhaf ve absürt evreninde daha da kayboluyordu.
